در سالروز وفات حضرت ام البنین مادر بزرگوار حضرت ابالفضل العباس علیه السلام این شعر تقدیم می شود به همه مادران عزیز شهدا و از جمله به مادر برادران شهید عبدالرضا و منصور بصیری فر که هر دو با هم در 5 اسفند 1364  از فاو تا آسمان پر کشیدند .




شب شد و دفترم معطر شد

با  شما و پرنده های شما

  مثل این دو برادر امشب باز

بوسه باید زنم به پای شما

دو کبوتر دو بلبل سرمست

بال در بال هم سفر کردند

اشکهای تو را  ز دیده روان

داغهای تو تازه تر کردند

جانشان بی قرار پرواز  و

روحشان تشنه شهادت بود

بالشان رنگ سرخ لاله گرفت

در غروبی که رنگ غربت بود

دو برادر دو عاشق بی تاب

همسفر با فرشته ها رفتند

یک ندا  از حسین (ع ) تا آمد

هر دو  زایر به کربلا رفتند

قلبشان خانه ولایت بود

ذکر شان نام حضرت زهرا

کرده ای شان به راه حق هدیه

به امید شفاعت زهرا

دو بهاری که تازه سبز شدند

 پرپر از سیلی خزان شده اند

توخودت دیده ای که گلهایت

دوستاره در آسمان شده اند

سر نهادند عاشقانه ببین

دو جوانت به راه عاشورا

چون جوانان زینب این دو شدند

جان نثار سپاه عاشورا

با شهیدان خود سخن گفتی

در کنار دو سرو شمشادت

تاهمیشه به گوش ما جاری است

نغمه های شهید آّبادت

افتخاری برای دزفول است

بردباری و صبر تو مادر !

سرفراز از تو مانده اندیمشک

از تو و  این دو یار و همسنگر

در بهاری که با خود آوردند

باز روییده باغ , یاس دعا

مادر  قهرمان این دو شهید !

از شما دارم التماس دعا …

سید حبیب حبیب پور
دی ۱۴۰۰