بسم الله الرحمن الرحيم

وقتی این مدت به فکر نوشتن وصیت‌نامه می‌افتادم با خودم می‌گفتم مگر من کی هستم که بخواهم حرف گفتنی داشته باشم، برای کسی اگر حرفی هم روی منبر زده‌ام کلام اهل بیت علیهم السلام بوده که حسابشان فرق می‌کند.

نه توصیه‌ای هست و نه تذکری. در این میان از همه درخواست می‌کنم اگر زحمتی از طرف من در دل‌هایشان احساس می‌کنند لطفی به این کمترین کنند و از دل صافشان رفع زحمت کرده و این حقیر را ببخشند که آدمی حتی شهید هم اگر بشود ولی حق‌الناسی برگردن داشته باشد باید حساب پس دهد.

از همسر همیشه همراه مهربانم تشکر می‌کنم که در این مسیر خودش را خرج کرده و چیزی برای من کم نگذاشته که اگر جایی هم نزد مردم دارم از شوهر داری خوب او بوده.

ممنونم از لقمه‌های حلال پدرم و مهربانی و دلسوزی‌های مادرم که پیراهن سیاه امام حسین علیه السلام را با دستان متوسلش به تنم کرد و مرا با اشک‌هایش در عزای اهل بیت تربیت کرد.

از دخترهای گلم فاطمیا خانوم و محیا خانوم می‌خواهم تا دلسوز مادر مهربانشان باشند و حضرت زهرای مرضیه را در حجاب و حیا و خانم بودن الگوی خودشان قرار داده و درسشان را خوب بخوانند تا به دردبخور دین اسلام و امام عصر باشند.

از خدا می‌خواهم در راه سربازی دین اسلام اگر حالا و در این برهه خاص، خون من به کار دین اسلام و ظهور ولی خدا می‌آید با ریختن خون من اگر شده مانعی برداشته شود جانم را فدا کند که هرچه داریم از اوست.

امیدوارم همگان در راه سربازی حضرت امام سید مجتبی خامنه‌ای موفق باشید که دوران امامتش قطعا پر شکوه خواهد شد.

والسلام علی من اتبع الهدی

کمترین سجاد بزرگی

۲۴اسفند۱۴۰۴