فلاسفه؛ جنگ را “ارادهِ معطوف به قدرت” و صلح را ” ارادهِ معطوف به عقلانیت” میدانند و در این باره رساله های زیادی از عصر افلاطون تا کنون به رشته تحریر در آورده اند.
همچنین فلاسفه معتقدند: “جنگها را باید، جنگ اراده ها دانست”
بنابراین، جنگ میان ابر قدرتی مثل امریکا و کشوری مانند ایران ، هم از این قاعده مستثنی نیست و در واقع قبل از آغاز جنگ فیزیکی، جنگ اراده ها تعیین کننده خواهد بود!
اگر این روزها از شما بپرسند: آیا جنگ میان ایران و آمریکا رخ می‌دهد یا نمی دهد؟
باید بپرسید: آیا انگشتان ایرانی ها روی ماشه ها هست یا نه؟
آیا ایرانی ها خواهان استقلال هستند یا نه؟
آیا ایرانی ها ترسیده اند یا نه؟
و در یک کلام! آیا اراده ایرانی ها معطوف به مقاومت هست یا نیست؟
آری! جنگ، جنگ اراده هاست!
اراده معطوف به قدرت و اراده معطوف به مقاومت!

تجربه این چند دهه پس از انقلاب اسلامی، نشان داده است اراده معطوف به مقاومت، باعث سردرگمی آمریکاییان شده است، زیرا هر بار که اراده جنگ می کنند، آنچنان بر ابهامات آنها افزوده می شود که ناچار به چرخش مواضع میشوند!
مثلا:
ابهام در طولانی شدن یا نشدن جنگ! ابهام در میزان و تعداد تابوت های سربازان آمریکایی!
ابهام در توان پرداخت هزینه های مالی!
ابهام در خسارات وارده بر دارایی های میلیاردی آنها در منطقه!
ابهام در باقی مانده تتمهِ آبرو!
ابهام در واکنش‌های جهانی!
و از همه مهمتر! ابهام در واکنش های آسمانی و امدادهای غیبی؛ همانند آنچه در صحرای طبس بر آنها گذشت!!
بنابراین سیاستمداران آمریکایی، به تجربه فهمیده اند که “اراده معطوف به مقاومت” چه هزینه سنگینی برایشان در پی خواهد داشت، لذا با انواع ژست‌ها و نمایشات، تلاش می کنند تا اراده ملت‌ ما را در هم شکنند و با کمترین هزینه، که خود آنرا “هزینه قابل تحمل” نامیده اند، سازش و تسلیم را تحمیل کنند!
و از سوی دیگر، جهانیان کنجکاوانه، اراده ایرانیان را به نظاره نشسته اند!
جهانیان، در گذشته ای نچندان دور، شاهد ارادهِ آهنینِ ویتنامی ها، کره ای ها، افغان ها و همچنین ارادهِ آبکی گاوهای شیردهِ منطقه بوده اند و اینک منتظرند، اراده ایرانیان را ارزیابی کنند تا ما را در یکی از این دو لیست قرار دهند!
گاوهای شیرده یا اراده های آهنین!
والعاقبه للمتقین.

قدرت اله متین