به گزارش سلام دزفول، یک سوال همیشه در شب‌های دعا و نیایش و بخصوص در شب‌های قدر ذهن ما را درگیر می‌کند؛ چه چیزی باید از خدا بخواهیم؟ شب بیست و سوم‌ ماه رمضان که احتمال شب قدر زیاد است، چه چیزهایی از خدا طلب کنیم. استاد علی صفائی حائری به این سوال، پاسخ ویژه‌ای داده است.

دعاها بايد مطابق‏ نيازها باشد، نه اينكه ببينيم چه كسى چه دعايى كرده و چه كسى در كجا چه جمله‏ اى گفته، من هم همان را بگويم‏.

آنها كه در دعايشان نمك غذا را مى‏ خواسته‏ اند، ممكن است همه چيز را گرفته بودند؛ اما ما كه خودمان را از دست داده‏ ايم، چطور مى‏ توانيم به نان و … قانع شويم؟ و تنها به نانى و درمانى از او اكتفا كنيم و تنها خانه و زندگى از او بخواهيم …؟

خلاصه در اين ماه، همراه‏ صيامى‏ كه داريم، بايد تفكرى‏ و محاسبه‏اى‏ هم داشته باشيم تا ايمان ما قوى شود و قلب ما از عشق او سرشار و در اين محاسبه‏ هاست كه بايد ببينيم چه كسانى در دل ما آمده‏ اند، چه كينه‏ ها و دشمنى‏ هايى در دل ماست، چه محبت‏هايى در دل ماست و چرا هست؟ 
چه ترس‏ هايى؟ ترس از بى پولى، ترس از فقر؟ ترس از اينكه نكند فلانى از من جدا بشود؟ اينها بايد محاسبه شوند.

اين مراحل كه تمام شد و انسان به عمل رسيد و در عمل هم كمبودى نداشت، در آن موقع‏ قرب حق‏ است كه انسان را ارضا مى‏كند.

در اينجاست كه به نماز مى‏ ايستد و ذكر حق است كه ارضايش مى‏ كند. اين است كه با او خلوتى دارد و وقتى هم كه مى‏ خواهد دعايى را در اين ماه كه‏ فصل دعا ست شروع كند، بايد سنجيده و با توجه باشد. بايد ببيند كه كيست و چرا دعا مى‏ كند؟ چون دعا، خواستن است. براى خواستن، انسان ابتدا بايد فكر كند و بعد كه نيازش مشخص شد آن را بطلبد، نه اينكه از همان ابتدا كه كتاب دعا را باز كرد، بخواند و رد بشود.
*بخشی از کتاب بهار رویش