باسمه تعالی

حسن بصری از اعاظم علمای اهل سنت است؛ شاگردی دارد بنام “عبدالکریم ابن ابی العوجا” او پس از مدتی از استاد خود حسن بصری اعراض نمود و نه تنها اسلام که خدا را نیز منکر شد و با چند تن از همفکرانش مانند ابن مقفع و ابو شاکر دَیصانی مکتبی ماتریالیستی و مادّی‌گرا بنام “دهریّون” را تشکیل دادند.
اینان حتی حلقه نقد و کرسی آزاد اندیشی را به مسجد النبی و مسجد الحرام هم کشاندند؛! گاهی هم خدمت امام صادق می رسیدند ولی ابن ابی العوجا وقتی متوجه امام صادق می شد با کمال ادب ایشان را یابن رسول الله خطاب می کرد! امام به او فرمود: « ما اعجب هذا تُنکرُ اللهَ و تَشهد انی ابن رسول الله» شگفتا خدا را انکار می کنی آن و قت مرا فرزند رسول خدا می دانی!!.. ۱)
روزی این زندیق ها در مسجد الحرام بودند ابن مقفع به آنان گفت اگر در میان مردم یک نفر شایسته است که به او “انسان” گفت همین کسی است که آنجا نشسته است (اشاره به امام صادق) ابن ابی العوجا غیرتی شد و گفت ناچار باید امتحانش کنم او بعد از ساعتی مذاکره با امام صادق به جمع زندیق ها برگشت و گفت: «یابن مُقفّع ما هذا ببشرٍ و ان کان فی الدنیا روحانیٌ یَتجسّد اذا شاء ظاهراً و یتروّح اذا شاء باطناَ فهو هذا»۲) ابن مقفع اگر در این دنیا، فرشته ای بصورت انسانی ظاهر شده باشد همین مرد است..
آری عبدالکریم ابن ابی العوجا هیچگاه به امام صادق ایمان نیاورد ولی فوق العاده او را احترام می کرد اما عبد الکریم سروش دقیقا عکس اوست در حالی که او خود را شیعه امام صادق می داند از هیچ اهانتی به شیعه و مصادر اسلام دریغ ندارد. به اندکی از درشت گویی های او در وصف عالمانی که کتاب او را نقد کرده اند توجه فرمایید که چگونه با تیغ و درفش فحش آنها را منافق، رمّال، دژخیم، وقیح و حتی خوک می خواند و می گوید :
«…در این میان وفاقشان چندان کمر شکن نبود که نفاقشان ، نه با دوستان مرّوت می کردند و نه با دشمنان مدارا ؛ همه رمه ی سترگ رمّالان و فلسفه درایان را بر مسند داوری نشاندند تا رشته قبض و بسط را پنبه کنند و هم به ناظمان نا تراشیده نواله دادند تا دُرّ لفظ دری را در پای خوکان بریزند و دشنه دشنام و شعر بی شعورشان را دژخیمانه در دل قبض و بسط فرو برند و هم به جریده ای درنده و دریده اشارت کردند و جسارت دادند تا اسب وقاحت در میدان فضاحت بدوانند و از افترا و افتضاح هیچ کم نگذارند …»
سروش پس از صد فحش چنار و منار که نثار منتقدان خود می‌کند می فرماید تازه من شکیبایی نموده و چون سیره صابرانه مولی علی بر جفای دشمنان صبر نموده ام در حالی که استخوانی در گلو و خاری در چشم داشتم می گفتم خدایا منتقدانم را هدایت کن که قوم نادانی هستند! او نوشت «…و اکنون به کیمیای صبر آن بلای صعب را دارو کنم و نیم سطر در دایرة المعارف عظیم پلشتی ها که فراهم آورده اند قلمی نکنم و به دعا از خدا بخواهم که صابران را ظفر و غافلان را بصر عنایت فرماید
می شنیدم فحش و خر می راندم/ رب یسّر زیر لب می خواندم
هر زمان می گفتم از درد درون/ اهد قومی انهم لا یعلمون
فرَایتُ انّ صبرَ علی هاتا اَحجی فصبرتُ و فی العین قَذَی و فی الحلق شَجَی»۳)
این اندکی از توهین های سروش به منتقدان خود بود؛ حالا کتاب «شریعت در آینه معرفت» با ۴۶۰ صفحه نوشته آیه الله جوادی آملی و «پلورالیزم دینی» با ۹۰ صفحه نوشته آیه الله سبحانی در نقد نظرات سروش را نیز مطالعه فرمایید آیا می توانید یک کلمه توهین نسبت به سروش در آنها بیابید؟ هرگز.
چنین جایی است که خط غربگرایان از اسلام جدا می شود.

ادامه دارد. ان شاءالله

شیخ منصور کیانی
۲۶ فروردین ۴۰۴

۱.شیخ عباس قمی. سفینه البحار. ج۶ ص ۵۳۳
۲. همان . ج۷ ص ۳۳۶
۳. عبدالکریم سروش. قبض و بسط تئوریک شریعت. ص ۴۳