بسیاری بر این باورند که قانون اساسی جمهوری اسلامی، حاصل تلاش‌ها و مجاهدت‌های شهید دکتر بهشتی است.
بی تردید چنین است و اگر شهیدبهشتی نمی بود، به احتمال زیاد از آن مجلس با آن ترکیب که با حضور برخی احزاب اپوزیسیون نظام همراه بود، از قانون اساسی با این محتوا که مطابق با آیات الهی و آموزه های مکتب شیعه بود، خبری نبود!
پس از رفراندوم قانون اساسی، دو حرکت هماهنگ و بسیار قدرتمند ابتدا در داخل کشور و سپس خارج از کشور، برای براندازی جمهوری اسلامی و در حقیقت علیه این قانون اساسی آغاز شد.

حرکت اول از داخل کشور، توسط مخالفان قانون اساسی صورت گرفت و حرکت دوم حمله نظامی ارتش بعثی عراق به کشور بود.
سازماندهی مردم در دفاع از مرزهای کشور توسط سپاه پاسداران صورت گرفت، اما پرسش این است که سازماندهی مردم در فتنه های داخلی چگونه انجام شد؟
مردم چگونه توانستند در مقابل احزاب آهنینی همانند حزب توده، فدائیان خلق، سازمان مجاهدین، احزاب لیبرال و بقایای رژیم گذشته یعنی سلطنت طلبان مقاومت کنند، بطوریکه همه نقشه های آنها را، نقش بر آب کنند؟
آنهم درجنگی نابرابر و نامتوازن!
جنگی بدون هیچگونه محدودیت اخلاقی و انسانی برای دشمنان قانون اساسی و انقلاب اسلامی!
جنگی که در آن تهمت، دروغ، فریب افکار عمومی، ترور و بمب گذاری برای دشمن مجاز، اما برای پیروان انقلاب اسلامی ممنوع بود!
قصه این بود که، شهید بهشتی با شناختی که از انقلاب و ضد انقلاب داشت، می دانست که سازماندهی توده های مردم برای مقابله با دشمنان داخلی به همان اندازه اهمیت دارد که سازماندهی نیروهای مسلح در مقابل دشمن خارجی.
ایده تاسیس حزب جمهوری اسلامی، که قبل از پیروزی انقلاب اسلامی در ذهن شهید بهشتی جرقه زد و چند ماه قبل از سقوط رژیم پهلوی هسته اولیه آن تشکیل گردید و موجودیت آن یک هفته پس از ۲۲ بهمن اعلام گردید، همان سازوکاری بود که برای روز مبادا پیش بینی شده بود و شهید بهشتی علیرغم مسئولیت های سنگینی که در شورای انقلاب و قوه قضاییه داشت، لحظه‌ای از سازماندهی حزب جمهوری اسلامی غفلت نکرد و با اعتقاد عمیق به ضرورت حیاتی حزب از خواب و استراحت خود می‌زد تا این سازگار سیاسی-اجتماعی بتواند در مقابل احزاب قدرتمند چپگرا و لیبرالیسم ایستادگی کند.
قدرت سازماندهی شهید بهشتی که زبانزد خاص و عام است توانست در مدت کوتاهی در لایه‌های مختلف اجتماعی از دانش آموزان گرفته تا کارمندان، کارگران و معلمان شاخه هایی را تاسیس نماید، شاخه هایی که با آموزش های فرا گرفته، توانستند در مقابل ضد انقلاب صف‌آرایی کنند.
جنگ، جنگ احزاب بود، همه احزاب ضد انقلاب از شرقی گرفته تا غربی یک طرف و حزب جمهوری اسلامی و هم‌پیمانانش یک طرف !
اگر از خود بپرسیم چرا فاجعه هفتم تیر در دفتر مرکزی حزب جمهوری اسلامی اتفاق افتاد، به آسانی در خواهیم یافت که به ابتکار شهید مظلوم دکتر بهشتی، دفتر مرکزی حزب، به مرکز فرماندهی همه نیروهای وفادار به انقلاب اسلامی تبدیل شده بود! اگر این ابتکار شهید بهشتی نمی بود هرگز طیف های درون انقلاب اسلامی زیر یک سقف به اتحاد و اتفاق نمی رسیدند. کما اینکه بعد از حزب جمهوری اسلامی، پراکنده شدند و همچنان این پراکندگی ادامه دارد!
اگر امروز دشمن جرات می کند با سازماندهی جوانان فریب خورده، چند ماه آشوب و بلوا ایجاد کند چون این پراکندگی‌ها را می بیند!
اگر این پراکندگی رخ نمی‌داد هیچ جریان درون انقلابی به خود اجازه نمی داد تا برای دسترسی به قدرت، امید به آراء کسانی ببندد که مروج هرزگی هستند!
اگر این پراکندگی رخ نمی‌داد، جناح‌های رقیب برای کسب قدرت با رفاقت و رعایت اصول اخلاقی پیش می‌ رفتند!
تفاوت حزب جمهوری اسلامی با سایر احزاب این بود، که “خدمت” چشم‌انداز اصلی محسوب می‌گردید. آنجا که شهید بهشتی با صدای رسا فریاد زد: “ما شیفتگان خدمتیم، نه تشنگان قدرت”. و خدمت بدون وحدت ممکن نبود! لذا شهید بهشتی، حزب جمهوری اسلامی را قرارگاهی برای وحدت و انسجام نیروهای انقلاب اسلامی قرار داد.
و دشمن خوب فهمیده بود که کجا را باید آماج حملات خود قرار دهد!
حزب جمهوری اسلامی، دستاوردی بود که از دست رفت، اما این حزب که نامش با شهید بهشتی و 72 تن از یاران او گره خورده است تا ابد در یادها می ماند، همانگونه که خاک کربلا با شهادت حضرت اباعبدالله و یارانش جاودانه گردید!
والعاقبه للمتقین

قدرت اله متین

1402/4/5