- پنجشنبه 13 آذر 1404 - 01:56
- کد خبر : 5048
- مشاهده : 87 بازدید
- خبر 2 » ستارگان شهر دزفول

پایان ۴۴ سال چشمانتظاری در شب وفات حضرت امالبنین(س)
ٱلَّذِينَ إِذَا أَصَابَتْهُمْ مُصِيبَةٌ قَالُوا إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ آیه ۱۵۶، سوره بقره، قرآن کریم درگذشت مادر شهیدان پورانوری؛ پایان ۴۴ سال چشمانتظاری در شب وفات حضرت امالبنین(س) در حالی که شهر مقاوم دزفول همچنان خاطرات حماسی دفاع مقدس را در سینه خود حفظ کرده، خبر درگذشت بانوی صبور و فداکار، حاجیه خانم فاطمه […]
ٱلَّذِينَ إِذَا أَصَابَتْهُمْ مُصِيبَةٌ قَالُوا إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ
آیه ۱۵۶، سوره بقره، قرآن کریم
درگذشت مادر شهیدان پورانوری؛ پایان ۴۴ سال چشمانتظاری در شب وفات حضرت امالبنین(س)
در حالی که شهر مقاوم دزفول همچنان خاطرات حماسی دفاع مقدس را در سینه خود حفظ کرده، خبر درگذشت بانوی صبور و فداکار، حاجیه خانم فاطمه سلطانملک، مادر بزرگوار شهیدان والامقام علیرضا و عصمت پورانوری، جامعه شهیدپرور این شهر را در غم و اندوه فرو برد. این ضایعه تلخ، که در شب وفات حضرت امالبنین(س) و در آستانه چهلوچهارمین سالگرد شهادت فرزند شهیدش رخ داد، یادآور سالها ایثار و استقامت مادرانی است که فرزندان خود را در راه دفاع از میهن و ارزشهای اسلامی تقدیم کردند.
حاجیه خانم سلطانملک، نمادی از صبر زینبی و ایمان عمیق، پس از تحمل سالها فراق فرزندان شهیدش، سرانجام به دیار باقی شتافت. او که عمر پربرکت خود را وقف تربیت نسلی از مجاهدان فی سبیل الله کرده بود، در آخرین روزهای حیاتش، همزمان با ایام سوگواری بانوی صبر و وفا، به فرزندان شهیدش پیوست. این تقارن زمانی، بار دیگر بر عمق معنوی این خانواده شهیدپرور تأکید میکند.
شهیده عصمت پورانوری، زاده سال ۱۳۴۱، تنها ۱۹ سال داشت که در ۱۹ آذرماه ۱۳۶۰، طی حمله هوایی رژیم بعثی عراق به دزفول، بر اثر اصابت ترکش راکت هواپیمای دشمن، به درجه رفیع شهادت نائل آمد. او که تنها ۶۶ روز از زندگی مشترک خود را تجربه کرده بود، نمادی از زنان مقاوم دزفول شد که در برابر تجاوز دشمن ایستادگی کردند. برادرش، شهید علیرضا پورانوری، زاده ۱۳۴۴، نیز در ۲۱ بهمنماه ۱۳۶۱، طی عملیات والفجر مقدماتی، جاویدالاثر گردید و پیکر مطهرش هرگز به زادگاه بازنگشت.

داستان زندگی این خانواده، با روایتی پرمعنا از «قصهی یک عکس و ۴۴ سال چشمانتظاری» گره خورده است. شهیده عصمت پورانوری، یک روز پیش از شهادت، در کنار مادر نشست و با کلامی جاودان فرمود: «این عکس را به عنوان یادگاری نزد خود نگاه دار…» فردای آن روز، در حمله هوایی وحشیانه دشمن بعثی، مظلومانه آسمانی شد. این عکس، که نمادی از عشق مادرانه و فراق ابدی شد، سالها در دل مادر زنده ماند و امروز، با درگذشت او، به نمادی از دیدار آسمانی تبدیل شده است.
برشی از “کتاب عصمت”_نشر صریر
مزار نورانی این خواهر و برادر شهید، در قطعه ۲ گلزار شهدای شهیدآباد دزفول، سالهاست که زیارتگاه دلسوختگان و عاشقان راه حق و حقیقت است. اکنون، در آستانه سالگرد شهادت، بیتردید آن دیدار آسمانی پس از سالها انتظار و دلتنگی، در جوار رحمت الهی تحقق یافته است.
سایت سلام دزفول ضمن ابراز نهایت تأسف و تأثر از این ضایعه، درگذشت این بانوی پارسا را به خاندان معزز پورانوری، بازماندگان ارجمند و عموم مردم شریف و شهیدپرور دزفول تسلیت عرض مینماید. از درگاه خداوند متعال برای این فقیده سعیده، مغفرت و رحمت واسعه الهی، همنشینی با فرزندان شهیدش در جوار حضرت فاطمه زهرا(س)، و برای بازماندگان گرانقدر، صبر جمیل و اجر جزیل مسئلت داریم.
این گزارش، یادبودی است برای مادرانی که با خونِ دل، نسلی از شهدا را پروراندند و میراثی جاودان از ایثار برای نسلهای آینده به یادگار گذاشتند.


نظرات